Bijna iedereen herinnert het zich vast nog wel van vroeger. Dat je kind was, iets wilde en dat het antwoord van de ene ouder negatief was en van de andere positief. Soms had je het feilloos door aan wie je wat moest vragen voor het beste resultaat.
Mijn ouders trokken bij belangrijke vragen één lijn. Ze overlegden dan met elkaar, zonder mij erbij, en gaven mij dan éénduidig afwijzing óf toestemming. Dat hoort bij een gezonde opvoeding als je het mij vraagt. Net zo als corrigerende maatregelen, straffen, als je de regels van het huis overtrad. En die regels, die stelden niet de kinderen in het gezin, maar de ouder of in mijn geval, mijn ouders. Duidelijke grenzen en duidelijke vrijheden zorgen voor een veilige hechting waarin een kind kan groeien en ontwikkelen.
Steeds vaker moet ik bij het bestuur van ons land denken aan een gezinssysteem. Maar dan een onduidelijk en onveilig gezinssysteem. Door de snelle wissel van ouders (kabinetten die vallen) lijkt het alsof het gezin (vergelijk het gezin met inwoners van ons land) een losgeslagen bende is geworden. En die bende roept: ‘Ik bepaal zelf wel wat ik doe!’. En als het te gortig wordt voor gezondheid of veiligheid en de ouder/leiders van het land bepalen dat het over de grens gaat, roepen inwoners agressief, puberaal en onwelwillend: ‘Je mag hier ook niks meer!’
Een van de vele voorbeelden:
Recentelijk besloot de leiding van ons land dat het kopen, verkopen en afsteken van vuurwerk in Nederland met ingang van dit jaar verboden is. Reden: dodelijke slachtoffers, veiligheidsdiensten die zich onveilig voelen en gigantische bedragen aan schade.
Inwoners die wel vuurwerk willen afsteken dreigen het over de grens te kopen (‘ik doe toch lekker wat ik zelf wil’). Het bestuur van mijn stad, een van de velen, vertelt openlijk dat ze niet weten of ze gaan handhaven. Elders zeggen besturen dat het misschien in hun dorp of stad toch mag. U raadt het al: de kinderen gaan de dienst uitmaken in die ‘gezinnen’.
We leven in een land waarin het stevig onveilig aan het worden is. Misschien ook door dreiging van buiten onze landsgrenzen, maar binnen die grenzen woedt een gevaar van een samenleving die zich niet laat leiden of begrenzen. Is dit het gevolg van de ‘curling opvoeding’ uit de tijd van hoogconjunctuur?
Één ding weet ik wel, als onze overheid onduidelijk blijft en zelf niet het goede voorbeeld geeft, als ze niet investeert in zorg, onderwijs en handhaving (lees: opvoeding) worden we een land vol ongeremde, onhandelbare kinderen. En als je die vuurwerk geeft, gaat de boel in de fik.