Vanaf de keukentafel zie ik hem door het glas van de schuifpui in ons kleine tuintje. In zijn joggingbroek en slobber T-shirt staat hij daar te bakken. Vorig jaar had hij er zelf zo’n zin in, toen beloofde hij onze Franse vrienden en mij dat hij ze dit jaar hier ging bakken. Oliebollen in Zuid-Frankijk. Hartstikke mal.
Ik kijk van het tafereel in de tuin naar het blad voor mij op de keukentafel. Rondjes. Eindeloos veel kleine rondjes in een spiraal vorm. Ik doodle. Gaande de weg iets laten ontstaan. Zonder zin, zonder nut, geen plan maar wel met aandacht. Op de achtergrond klinkt de Canto Ostinato. De muziek die alles rond maakt.
Ik zie hem snoepen van zijn warme baksels. Terwijl hij met de poederbus stevig boven zijn vers gebakken bol schudt, maakt hij swingende bewegingen op de muziek in zijn koptelefoon. Het zal wel een bluesje zijn. Het vet dampt. Zie hem nou. Hij daar met zijn bollen. En ik hier met mijn rondjes. Wij in een groter geheel. Ieder in onze eigen flow. Samen apart, simpel in zijn.
Oh laat het leven zo eindeloos rond zijn.