Er kraakt een deur en ik kijk gelijk in een vriendelijk gezicht. Ik schat een jaar of zeventig. Keurige coiffuur, stevig op de benen. Na ons ‘bonjour’ ontstaat spontaan een geanimeerd gesprek over de muur, haar muur, waarop mijn hand rust.
Ongelofelijk! Eeuwen geleden bouwden ze van grove onregelmatige keien strakke rechte muren. Wij verbazen ons. Ze knikt en snapt waarom mijn hand, met ontzag, de muur raakt. We raken verder in gesprek, over de bouwkunsten van vroeger op de bergen in dit ruige landschap. En ook over het leven, de zin van ons bestaan. We wisselen onze zorgen uit, over de natuur, de wereld en onze samenlevingen. Half in het Frans, half in ’t Engels. Maar het lukt, we verstaan elkaar. Zij vertelt:
‘We verschillen minder dan we denken, we gelijken meer dan we vermoeden. We bouwen muren’, zegt ze, ‘dat is niet erg, als we de boel maar niet barricaderen!’
Stellig kijkt ze ons aan en vervolgt dan hartelijk:
‘Bij mij mag je altijd binnen komen. Ik moet nu weg, maar kom de volgende keer vooral binnen. Dat waarderen we, vinden we fijn!’
We nemen afscheid en lopen door. Over de kasseien in het Middeleeuws Zuid Franse dorp. We zijn stil, een beetje verward over deze plotselinge intimiteit. Ik voel me geraakt. In mij hoor ik nog haar woorden:
‘We bouwen muren, maar laten we ook poorten bouwen… ‘ ‘Aussi les portes!’
Ze kwam binnen.