Ik wilde verdwijnen in een film met een simpel verhaal. Iets luchtigs, een ‘ver van mijn bed show’ en vooral ‘something completely different’. Want ik vind het fijn af en toe te vluchten naar een andere werkelijkheid. Even uit mijn eigen verhaal na de behandelingen tegen kanker en ook uit de pijnlijke realiteit van onze wereld. En Netflix helpt me daar erg goed en vooral heel gemakkelijk bij. Deze keer stapte ik een serie die ik anders écht nooit had gekozen. Want wat heb ik nou met Heksen, Vampieren en Demonen? Niks! Althans, dat dacht ik.
Want wat schetst mijn verbazing, al na de eerste aflevering merkte ik dat ik me prima kan verbinden in de leefwereld van Heksen, Vampieren en Demonen. En na de tweede aflevering was ik compleet gepakt door het verhaal onder en achter het ogenschijnlijk gemakkelijke ‘A Discovery of Witches’. Wat mij in eerste instantie licht vermaak leek zette me aan het denken over het huidige tijdsgewricht en de stevig veranderende wereldorde waarin ik leef. Sta me toe iets te duiden, zonder alles te verklappen, iets te vertellen over wat het verhaal met mij doet:
In de Britse Serie ‘A Discovery of Witches’ naar het boek ‘All Souls Trilogy’, wat ik overigens een veel mooiere titel vind, is een genootschap opgericht door opa Vampier Philippe die een sterk verlangen heeft voor Heksen, Vampieren en Demonen. Hij wil graag dat elke soort in haar eigen authenticiteit kan blijven bestaan en beschermd wordt door het verbond binnen genootschap. Want mensen bedreigen Heksen, Vampieren en Demonen. (Mooie omkering he?!) Mensen dichten namelijk de verschillende soorten allerlei bizarre eigenschappen toe die ze eigenlijk niet hebben. En zo ontstaat er een weerzinwekkend beeld. De eerlijkheid gebiedt me dat ik dat ook had met, vooral, Vampieren. Een verbond in verbinding van verschillen met als doel om te beschermen. Hoe ver ligt dit van onze huidige tijd?!
De mens verstoot al eeuwen dat wat ze niet kent, waar ze niets van weet, wat ze vervolgens met gruwelijkheden en angsten invult. De invullingen rechtvaardigen menselijke daden waar de honden geen brood van lusten. Zoals de gruwelijke heksenvervolgingen en verbrandingen die tot 1750 in Europa plaats vonden. Maar denk ook aan de Jodenvervolging die resulteerde in de Holocaust. Of denk aan de haat en angst die momenteel gevoed wordt richting Moslims.. En het lijkt erop dat mannen in calvinistische stromingen de eindelijk vrijgevochten vrouwen wederom de wet gaan voorschrijven. Beslist geen fantasie, maar keiharde realiteit.
In het genootschap van opa Phillippe worden op een gegeven moment leiders van de verschillende groepen bang dat ze toch het onderspit gaan delven ten opzichte van de andere groepen, een angst die in hun hoofd is ontstaan en waardoor ze meer macht willen over de anderen. Ze gaan de andere soorten de wet voorschrijven en de wetten handhaven door te straffen. Eén van die wetten is dat een Vampier niet mag trouwen met een Heks. Laat staan dat ze samen kinderen krijgen. De soorten moeten van deze angstige en machtswelluste leiders zuiver blijven. Het is angstaanjagend hoe dat in onze realiteit, onze samenlevingen en in onze huidige tijd speelt. Het ‘wij’ wat in Nederland grensbewaking uitbreidt. En armzaligen uit andere werelddelen uitsluit, ze terug stuurt naar erbarmelijke omstandigheden. We schrijven ze qua huwelijk (nog) niet de wet voor, maar het willen heersen is uit de zelfde angst en controle behoefte geboren.
Natuurlijk trouwt in dit fantasie verhaal de Heks met een Vampier en blijkt ze een paar afleveringen later zwanger van een tweeling. Je raadt het al, ze draagt van beide soorten een kind. Als ik met mijn Voice Dialogue bril naar het ingenieuze verhaal kijk, geniet ik van de positieve boodschap: we zijn niet slechts één persoon, maar we dragen meerdere kanten in ons. Kanten die we oordeelvrij kunnen uitnodigen en beter niet kunnen verstoten, Niet in onszelf en niet buiten onszelf. Wanneer we kunnen verbinden wat ons ogenschijnlijk bedreigt, is heling mogelijk.
En daar wordt het verschrikkelijk moeilijk voor mij. Ik vind het beslist niet moeilijk me te verbinden met een Moslim, een Palestijn, Amerikaan of een Jood. Maar hoe verbind ik mij met het gedachtengoed en werk van Trump? Of het opkomende fascisme in Duitsland? Of het vernietigende gedrag van de Agro-industrie? Met die paar gierige multi-miljonairs die zich een leven toe-eigenen wat ten koste gaat van de allerarmsten op onze wereld. Hoe kan ik me daar in Hemelsnaam mee verbinden? Dat is wat ik te doen heb: de zoektocht die ik in mijzelf heb te doen. Het antwoord vind ik natuurlijk niet in de serie, maar wel door voortdurend aan zelfreflectie te doen en vooral niet te verstoten wat er in mij is.
Het is dezelfde zoektocht als in de serie wat haast in religieuze zin verbeeld wordt door het compleet maken van hét Boek en in de innerlijke strijd van de Vampier met zijn eigen demonen als gevolg van zijn innerlijke woede. Het nodigt me uit tot zelfreflectie. Want de ‘ziekte van inner-rage’ waaraan de Vampier lijdt, die herken ik als ik bijvoorbeeld in de auto zit, ik heb geen moordneigingen, maar in een reflex geef ik gas als een a-sociale bestuurder via de vluchtstrook de file rechts wil inhalen. Maar ook zie ik de woede op het wereldtoneel, woede die voortkomt uit pijn en trauma. Uit het niet kunnen verdragen van schuld. De schuld die we allemaal hebben in het pijn doen van de ander. Hoe moet het ooit goed komen?
En zo kwamen van mijn behoefte aan een lichtzinnig sprookjesachtige serie, diepgaande mijmeringen vol zelfreflectie: een nieuwe kennismaking en verbinding met kanten in mijzelf. Ook ben ik weer een stapje verder in het verdragen van dat wat voor mij bedreigend of onbekend is. Er is een nieuwsgierigheid aangewakkerd, naar dat wat ik in mijn gemak snel afwijs en verstoot. In mijzelf en buiten mijzelf. Daar heeft de serie toch maar mooi voor gezorgd! Of (vette knipoog) was het de Heks in mij?