(ingezonden brief 19 maart voor Tubantia)
In ons keurige nette dorp, wat geen stad mag heten, waar alleen het plastic-afval zeven dagen per week bij de daarvoor bestemde paal en fatbikes irriteren, waar net als landelijk de rijkdom niet eerlijk verdeeld is. En waar gedacht wordt dat mensen in financieel erbarmelijke situaties zelf wel schuld zullen hebben. Waar ze in economische hoogtij dagen bang zijn voor gemaakt voor klimaatdrammers en linkse rakkers. Waar pleiters voor meer groen weg gezet werden als ‘gele hesjes’. Waar ver buiten de stad ontheemden worden opgevangen, waar niemand ooit last van heeft. Waar in de na oorlogse jaren gastarbeiders uit Marokko en Turkije metaalfabrieken als Stork en Hazemeijer de economie hebben laten bloeien. Waar de binnenstad dan wel geen futuristisch Bos op het Plein heeft maar wel veel groen is aangelegd. Waar iedereen zijn leven leid, daar in dat dorp waar alleen in de weekenden gedoe is van uitgaande jeugd, maar het verder van een hoogstaande veilige saaiheid is. Daar waar het goed is en niemand last heeft van asielzoekers of arbeidsmigranten, daar maakt slechts 50% van de bevolking gebruik van zijn of haar stemrecht. Daar stemmen 10 % kiezers op een racistische (PVV) en zelfs facistische partij (FvD).
Landelijke politici zijn zonder uitzondering blij en tevreden met de verkiezingsuitkomst. Ik voel geen blijheid vandaag, de dag na de gemeenteraadsverkiezingen, ik voel een grijze grauwe sluier terwijl de zon schijnt.