‘Everyone is an investor baby’. Iedereen een pensioenpotje en Meerdervoort, investeerder in vastgoed, roept in hun radioboodschap ‘meer, meer, meer’. Dat ‘iedereen’ van het pensioenpotje of iedereen is een ‘investor’ is natuurlijk een leugen. Slechts een klein gezelschap heeft zoveel geld dat ze niet meer weet wat er mee te doen. De meerderheid, in dit geval niet te verwarren met die beleggingsmaatschappij, kan maar nauwelijks rond komen en schrikt steeds bij het afrekenen van de wekelijkse boodschappen. Dus de ‘happy few’ besluit hun geld, waar ze anders belasting over zouden moeten betalen, aan het werk te zetten. Aan het werk, want slapend is nog niemand rijk geworden. Nou ja, bijna niemand, de ‘investors, baby’, die wel. En iedereen een extra pensioenpotje? Als dat kon, deed onze overheid het wel bovenop onze AOW, toch? Deze reclameboodschappen zijn dus leugens. En de reclamecodecomissie laat het gewoon toe. Misschien zijn dat ook beleggers?
De valse verwachting die onder andere door de Giro, Brand New Day en Meerdervoort gewekt worden, is dat zij ons rijk maken. Echter zij, en vele anderen, verleiden ons dat juist wíj gaan geven, veel geven. De gevers lopen risico en niet deze verleiders. Die lachen, net als Trump, de ballen uit hun broek. Want zíj lopen geen risico.
Net als het hypnotiserende ‘meer meer meer’ van de Meerdervoort reclame voedt het Kruidvat ons op met ‘hebbe hebbe hebbe’ en de grootgrutter Albert Hein met ‘Haáááámsteren’. Allemaal boodschappen die ons onbeschaamd verleiden. Goed voor de economie, lees: de concerns en beleggingsmarkt, maar wij worden er niet écht beter van. De mannen in donkerblauwe pakken met roze stropdassen vertellen ons dat de economie altijd moet groeien. Die wordt volgens liberalen ziek als ze niet groeit. De werkelijkheid is echter dat wij ziek worden van al die overtuigingen die zelfs ongemerkt bij ons binnenkomen. Meer, meer, meer maakt ons ziek en onze aarde ook. Ziek van groei, ziek van moeten en ziek van de angst om tekort te hebben. Want ‘minder’, of ‘tekort’ is een grote angst die de onverzadigbare hongerdrift naar ‘meer’ voedt.
Wanneer gaan we inzien dat ‘genoeg’, gelukkig en vooral gezond maakt?