Het is belangrijk om tussen al het commerciële geweld met geluksdruk en feestplicht te voelen en te weten dat ‘feestdagen’ en ‘gelukkig nieuwjaar’ voor heel veel mensen pijnlijk is. Een ‘open deur’ zeg je misschien, tot je zelf ervaart of ervaren hebt dat al dat ‘happy’ zo ongelukkig binnenkomt in het gepijnigde hart. En dat er bijna niet aan te ontsnappen is en het ieder jaar opdringriger en heviger verschijnt.
Vroeger en langer.
Toen ik mijn nichtjes vroeg wat ze verwachten van een logeerpartij bij ons tijdens de kerst, schreef één van de tieners: ‘Nou gewoon…’. Ik moest grinniken bij haar antwoord. Het was natuurlijk een antwoord op een vraag die voor haar moeilijk te beantwoorden was, maar het antwoord zette mij aan het denken.
‘Nou gewoon’
‘Gewoon’ bij elkaar zijn, samen zijn en daarvan genieten. En ik denk, sinds de kanker, daar zonder dramatisch over te willen doen, in gedachten er achteraan: ‘Zolang het nog kan’. Gewoon en niets bijzonders maakte het heerlijk ontspannen. Tijdens de kaasfondue merkte ik op hoe fijn ik de sfeer vond. Ik waardeerde daarbij: ‘Want bij jullie kan ik gewoon mezelf zijn, er moet bij jullie niks’. Een van mijn nichten vulde zachtjes aan: ‘ik kan bij jullie ook fijn mijzelf zijn’.
Zij ontroerde mij.
Ik voel me dankbaar en gezegend. Woorden die ik voor drie jaar geleden nooit gebruikte omdat ze voor mij zo kerkelijk klonken en daardoor ook een houding van nederigheid afdwongen. Zonder nederigheid kan ik nu met een warm, gezegend en dankbaar hart zeggen: ‘Normaal en gewoon is bijzonder genoeg!