Wat heb ik toch een hartgrondige hekel aan verkiezingen van ‘de beste (vul maar in) van het jaar’. Hadden we deze verkiezingen met bijbehorende nominaties voorheen in een overdosis vooral aan het eind van het jaar, nu woekert deze bizarre verheffing van individuele mensen ook in de zomer en het voorjaar. In het voorjaar vinden in Hengelo de verkiezing ‘Vrouw van het jaar’ rond 8 maart, internationale vrouwendag plaats. Weliswaar een mooie tegenhanger van de Miss-verkiezing die vooral over uiterlijke schoonheid gaat, maar toch is er weer een commissie die bepaalt ‘wie is beter en wie is best’. En nu in de zomer krijgen we de nominaties van verschillende Twentenaren voorgeschoteld. De Grootste Twentenaar verkiezing, ja die ontbrak er nog aan.
De ene mens boven de andere stellen. De ene inwoner meer waarderen dan de ander. Waarom toch deze oefenloze herhaling van ordening in goed, beter, best? We hebben rond Koningsdag al een lintjesregen-gekte, is dat niet genoeg? Waar komt die onbevredigbare behoefte vandaan om de beste, de slimste, de mooiste, sterktste en meest waardevolste medemens te benoemen. Gelukkig mag je bij bovengenoemde verkiezingen niet jezelf nomineren, dan zou het wel erg Trumpiaans worden. Maar sinds Darwin’s ‘Survival of the fittest’ zou het onze beschaving goed doen als we meer zouden kiezen voor ‘alle mensen zijn van waarde en in samenhang van groot belang’.
(ingezonden brief Tubantia maandag 20 juli 2026)