Ken je Marieke nog? Met wie ik zo’n prachtige ontmoeting had op Terschelling? We waren gelijk intiem toen we ontdekten dat we beiden te maken hadden gehad met borstkanker. (Zie blog Wildvreemden) We hebben elkaar het afgelopen jaar niet meer gezien, incidenteel schreven we met elkaar. Maar ze was, zeker de laatste maanden, steeds in mijn gedachten.
En nu ineens hoorde ik haar heerlijke Friese tongval door mijn telefoon.
‘Ja, met Marieke’ Ik schrok en vroeg direct: ‘Hoe gaat het?’ Het bleef even stil.
En toen zei ze:
‘Ja. Gewoon kut’
Ze vertelde dat ze dit voorjaar de diagnose ‘uitzaaiingen in heup en ruggewervel’ had gekregen.
‘Het is nu chronisch’, zei ze, ‘want dat andere woord kan ik niet uitspreken’.
Ik kreeg kippenvel over mijn hele lijf. Dit zijn de uitzaaiingen waar ik eerder over schreef. Uitzaaiingen op afstand. In mijn hoofd tolde de ene vraag over de andere. Ik vroeg haar of ik ze mocht stellen. Hoewel ‘kanker’ uitspreken voor haar loodzwaar is vertelde ze heel open alles en gaf minitieus antwoord op mijn vragen. Zo spraken we met elkaar, alsof we elkaar gisteren nog gezien hadden. We sloten af met ‘We houden contact!’.
Vandaag moet ik van mijn huisarts in het ziekenhuis foto’s en echo’s laten maken van mijn schouder. Dit om te zien of het een ‘frozen shoulder’ is. Het bijzondere is, dat een ‘frozen shoulder’ niet op echo’s of foto’s te zien is. Ineens dacht ik na het telefoongesprek met Marieke terug aan twee jaar geleden. Op 4 oktober 2023 vertelden foto’s en echo’s dat ik kanker had. En daarna dacht ik gelijk: ‘Mijn huisarts zou toch niet de foto’s en echo’s willen hebben om uit te sluiten dat ik uitzaaiingen in mijn schouder heb?’
In het telefoongesprek spraken we over mijn manuscript en daarin ons verhaal. Ik vroeg haar of ze het nog steeds goed vindt dat zij erin voorkomt. Marieke stemde er opnieuw mee in, maar verzuchtte:
‘Ja Esther, het verhaal is nog niet af’ en ik dacht gelijk aan wat Odette schreef:
Voorbij de kanker is de kanker nooit voorbij.
(26 november 2025)