Door een post van Sander de Hosson op LinkedIn en een dialoog met hem na aanleiding van die post, kwam ik er achter dat er twee soorten uitzaaiingen van kanker zijn. Ik leerde na het gesprek met mijn oncoloog het volgende:
⁃ Er zijn ‘Uitzaaiingen op afstand’ waarbij de uitzaaiingen genesteld zijn in bijvoorbeeld organen anders dan waar de de kanker is gestart, bijvoorbeeld je longen, botten of lever. Je hebt in dat geval de diagnose ongeneeslijk gekregen. Men spreekt dan van palliatieve, levensverlengende behandelingen.
⁃ Er kan sprake zijn van ‘uitzaaiingen in het zelfde gebied of orgaan’. Bij mijn borstkanker waren dat uitzaaiingen op het borstbeen, op het sleutelbeen/in de hals en in de lymfeklieren in de oksel, in hetzelfde gebied dus. De behandelingen die ik heb ondergaan en de anti-hormoontherapie die ik 7 jaar onderga, worden als curatief beschouwd.
Na de eerste maand van onderzoeken, in oktober 2023, constateerde mijn oncoloog dat ik ’de weg van genezing’ in mocht. Er waren geen kankercellen in andere organen geconstateerd. De lobulaire kanker in mijn borst was wel al voorbij de poortwachter gegroeid en dus waren er wel mogelijk potentiële kankercellen in mijn lijf aanwezig.
Steeds kreeg ik de aanvullende waarschuwing: ‘maar dat is slechts wat we op de scans kunnen zien’. En omdat ik een borstkanker heb die er uit ziet als een soort sterrenhemel kon ik hem niet voelen, ook niet bij borstonderzoeken die ik zelf deed. En ik zal hem dus ook in de toekomst niet voelen bij zelfonderzoek. Onzeker en spannend. Niets is zeker, dat heb ik wel geleerd.
In mijn blogs schrijf ik steeds over mijn diagnose ‘uitgezaaide borstkanker’, dit kan voor verwarring zorgen, dus voor de duidelijkheid: ik heb het dan over ‘uitzaaiingen in het zelfde gebied of orgaan’. Ik ben curatief behandeld en bewandel de weg van genezing. En die genezing, ik kan niets anders dan daarop vertrouwen.