Ik moest naar de apotheek, dus pakte mijn fiets uit de schuur. Er zat een web aan mijn stuur, met in het midden een spin. Een echte! Gezellig, dacht ik. Ik sprong op mijn fiets en zei liefjes tegen de spin: ‘Ga je mee op reis?’ Hij, die spin, begon gelijk te zingen, al wapperend en waaiend in zijn web aan mijn stuur:
‘Ga die wereld uit
Een seconde en rij snel door die wereld uit..!’
Hij haalde diep adem, hield zich nog iets steviger vast aan de draden van zijn web en zong vervolgens luidkeels verder:
‘Ga die wereld uit…
Een seconde en kijk goed rond in ons paradijs!
En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt!’
Fietsend neuriede ik flink aangestoken door het enthousiasme van de spin vrolijk mee, onze straat uit, links op de Deldenerstraat, de Geerdinksweg…
Plots trok ik geschrokken aan mijn rem: ‘Maar spin dat is een verdrietig liedje over heroïneverslaving, het is van Frank!’
De spin trok geïrriteerd zijn wenkbrauw op, keek me verveeld aan en zei: ‘ja! Boeie!’
en hij zong vrolijk verder…