We hielden onze adem in…
Wij, drie vriendinnen op de hoek van de bar, afgeleid door haar. Ze trok de aandacht, met haar stem, haar dansende haren en rammelende armbanden. Kwebbelend en kirrend. Iets te hard en met iets te veel op, probeerde ze op de barkruk te klimmen. Een hele toer. Ze haalde het. Alleen ging ze niet zitten. Althans niet op haar billen. Ze worstelde en hees zich op haar knieën op de kruk. Zo kon ze dichterbij. Dichtbij hém.
Ze hield zich vast aan de bar en deed haar uiterste best indruk op hem probeerde te maken. In de hoop dat hij onder de indruk zou zijn van haar.
Ze liet zich door niets ontmoedigen, was zich niet bewust van het publiek. Niet van ons. Focus had ze. Focus op de man voor haar achter de bar. Vol overtuiging gooide ze haar boezem in de strijd. Hij deinsde achteruit. Zij hees zich rechtop ….
De man achter de bar keek haar aan en greep links en rechts een bierpomp. Hij hield zich vast.
Zij tilde zich op, reikte en kirde iets te hard:
‘Maar hoe héét je dan?!’
De kersverse kroegbaas greep de bierpompen nog iets steviger vast, schraapte zijn keel, haalde diep adem en riep luid:
‘Harry!’ zei hij, en iets stelliger, ‘ik heet Harry!’
Iedereen was stil.
Ook de CD wisselaar.
Verbaasde blikken.
Harry!
Hij heet Harry….
Mijn vriendinnen proesten, rolden van hun kruk en riepen schaterend: ‘Harry drie bier!’
En ik grinnikte:
‘Dames ik heb er dus twee:
een Harry én een Bertus!’