Ik open de grote houten deur. De deur kraakt en gelijk hoor ik het hinniken van een paard. Ik kijk achterom en zie mijn fiets. Mijn fiets hinnikt. Hij briest met zijn dikke paardenlippen. Ik begrijp het: we willen rijden!
Langzaam lopen we stapvoets, achterstevoren uit de stal en keren voorzichtig in de veel te krappe voortuin. Ik hoor zijn hoeven klakken op de stoeptegels. Ik pak zijn teugels en spring op zijn rug. En dan begint hij te zingen:
And here I go again on my own
Goin’ down the only road I’ve ever known
Like a drifter I was born to walk alone
‘Hallo paard! We gaan samen hoor!’ fluister ik zacht in zijn oor.
‘Zeker’, hinnikt hij, ‘maar jij gaat weer ‘on your own’!’ Hij gaat over in draf. Heerlijk! De wind door onze haren. Hij heeft gelijk. Samen op onszelf. Vrij en onafhankelijk! Het is zo fijn al die zorg en het samenzijn met anderen, maar voor het juiste ritme en de balans is dit op jezelf zijn beslist noodzakelijk. Ik geniet. Samen zingen we en galopperen we verder:
I don’t know where I’m going
But, I sure know where I’ve been
Hanging on the promises
In songs of yesterday
And I’ve made up my mind
I ain’t wasting no more time
But, here I go again
Here I go again
On my own
(Mda Whitesnake)