Waarom schrijven we ‘Sterkte!’ als een iemand te maken heeft met verlies door de dood, rouw, een ziekte die levensbedreigend is of een gebeurtenis die nauwelijks te verteren is?
Het gunnen van kracht heeft vast te maken met dat we willen dat de mens waar we van houden, de pijn of de moeilijkheid in het leven kan weerstaan. Kracht gunnen om het aan te kunnen. Misschien zelfs wel te overwinnen. ‘Sterkte in de strijd!’ is een gezegde die mij doet denken aan een gevecht met harde harnassen, schilden en zwaarden. Ik zie dan de lijdende mens, behalve gebukt gaan onder pijn en verdriet, ook nog eens vechten. Met zo’n zwaar, hard metalen pak aan. Oef! Dubbelop zwaar.
En waar vecht dan een mens tegen? Tegen het onvermijdelijke van het leven. Want bestaat het leven niet áltijd uit tegenpolen? En niet alleen uit het fijne en mooie momenten? Maar uit vrolijkheid én verdriet, vitaal zijn én ziek zijn, houden van én loslaten? Misschien mogen we elkaar uitnodigen om minder te vechten tegen pijn en verdriet. We zijn al veel en hard aan het vechten en aan het werk in het leven. Wellicht is ‘sterkte’ wel minder nodig dan we denken om de moeilijke kanten van het leven te dragen en verdragen.
Heel vaak denk ik wanneer ik de pijn van anderen voel:
‘Zachtheid, veel liefs en er zijn om de lijdende mens tegen steunen is misschien wel veel wenselijker?’.
En dan bedenk ik gelijk dat het leven beide is: zon en regen. Dus wens ik de worstelende medemens met liefde wat van beide: zacht en kracht!
