Aan: Ria, René, Marieke, Judith, Odette, Ester, Leona en alle andere betrokkenen en meelevers,
Het verhaal is uit: mijn manuscript wordt weer een document, ze wordt geen boek.
Ik weet, ik had het proces tot de zomer de tijd gegeven, maar voortschrijdend inzicht zorgt voor dit vroegtijdige besluit. Reden? Ik kreeg de vijfde reactie op rij: ‘Jouw verhaal Esther is té persoonlijk, het is niet interessant voor een breed publiek.’
Wat er niet staat, maar er wel onder ‘gelezen’ mag worden: Je vertellingen zijn niet commercieel aantrekkelijk.
Snap ik.
Deze laatste uitgever schreef er wel een advies bij: ‘Ga het fijn zelf uitgeven voor familie, vrienden en bekenden.’ Die voelde wat denigrerend. Maar los daarvan, familie, vrienden en ja zelfs bekenden hebben al 80% van ‘Kankeren’ gelezen. Waarom zouden ze er nog een boek van willen hebben? Komt bij dat ik juist droomde van dat bredere publiek.
Want ik voelde een missie: open zijn met als doel het ‘gevang’ van schuld en schaamte bij kanker open te breken. Ik had het zelf gevoeld, maar ook ervaren bij lotgenoten, die me hun reacties en persoonlijke verhalen naar aanleiding van mijn blogs schreven. Ook had ik in mijn ruim 25 jaar als coach in sessies meerdere keren gevoeld hoe schuld en schaamte een rol spelen in het leven van chronisch zieken.
De conclusie die ik volgens mij na 9 maanden zoeken naar een uitgever mag trekken: er is geen uitgever die brood ziet in mijn verhaal of missie.
En het zelf uitgeven?
Zoals hierboven al beschreven, waarom zou ik? Veel moeite, energie, geld, papier (bomen) voor wat eigenlijk? Is het wel zinnig? Ja voor mijn ego misschien. Voor een trots gevoel? Zeker, maar daarvoor wil ik het niet doen.
Dus bedacht ik: Esther, je kunt het óók niet doen. Dat voelde gelijk bevrijdend, want na 2 1/2 jaar schrijven en ook nog eens 9 maanden focussen in het zoeken naar en verleiden van uitgevers, ben ik ook wel moe.
Het is goed zo. Ik voel een beetje spijt en ook wel rouw in het afscheid nemen van het idee dat ik ooit een boek in mijn handen zou hebben wat ik zelf geschreven had.
Wel voel ik me schuldig naar mensen als Ria, Odette en Ester. Of naar Rene en Judith. Schuldig naar vrienden die ook zoveel tijd en liefde hebben zitten in het idee dat mijn manuscript het licht zou zien.
Helaas…
Aan jullie, lezers van dit laatste blog in ‘Kankeren’ mijn aanbod: wil je het boek ontvangen? Download hem hier onder. Een reactie achterlaten wordt gewaardeerd. En oh ja doorsturen ook, uiteraard!
Dank je wel,
Lieve groet
Esther
Download het boek hier als PDF!
(Klik hier voor de EPUB versie – gezipped)
(en laat eventueel een berichtje achter)
Lieve Esther, natuurlijk heb ik het boek gedownload. Al was het alleen al om het feit dat het JOUW verhaal vertelt. Ik heb enorme bewondering voor het feit dat je op deze manier een lans hebt gebroken voor mensen die hetzelfde meemaken. Ik denk dat het schrijven helpt met de verwerking en alleen daarom al is het goed dat JOUW boek er is. Je weet waarom je een voorbeeld bent voor mij.
Dank je wel voor het delen! Liefs, Erna leu oet Twente bint leuke leu en jij de leukste 🙂
Lieve Esther,
Dat het geen boek wordt maakt jouw verhaal niet minder. Ik heb al veel van je blogs gelezen. Het hele verhaal ga ik ook zeker lezen. Ook al wordt het geen boek dat je vast kunt houden, je hebt gewoon wel een boek geschreven, veel liefs xx
Ach Esther,
Ik las en lees je blogs met plezier.
Natuurlijk, jouw verhaal mag en moet zeker verteld worden maar helaas de uitgeverswereld heeft blijkbaar niet door welke pareltjes ze in handen krijgen. (Ik herken de ‘lovende woorden’ en ‘maar niet voor ons geschikt’, ’te persoonlijk’, en nog meer dooddoeners.)
Gelukkig biedt je de mogelijkheid om je boek te downloaden. Dat troost. Dan kan jouw verhaal toch anderen tot steun zijn.
Je zult daar niet rijk van worden, maar dat wordt je van een boek ook niet.
Blijf gewoon blogs schrijven, ik lees ze graag .
Liefs
Margo
Lieve Esther,
Ik heb je boek gedownload en hoewel vanwege tijdgebrek niet meteen, ga ik hem zeker lezen. Met de aandacht die het verdiend. Want dat het die verdiend denk ik ook zonder nog maar een woord gelezen te hebben te weten. Op basis van je blogs, maar ook op basis van je berichten online, op basis van foto’s die je plaatst en reacties die je geeft.
Liefs!
Lieve Esther,
.. en ook nu ben je open, eerlijk, kwetsbaar en oprecht. Persoonlijk? Ja!
Te persoonlijk? Huh, au.
Ik zit altijd aan je woorden gekluisterd, juist omdat je met jouw taal jouw verhaal zo dichtbij weet te brengen.
Dank dat ik het kan downloaden.
Dikke knuffel!
Lieve Esther
Je hebt een prachtig boek geschreven. Zeer persoonlijk en waardevol om te lezen. Wat al die uitgevers er ook van zeggen. Mij heb je geraakt met al je blogs en het delen van je dieptepunten, je geworstel, je hoop, moedeloosheid, pijn, vrolijkheid, humor en al die ervaringen die voor lotgenoten herkenbaar zijn en van belang voor hulpverleners. Ik weet zeker dat ik dat gemeen heb met heel veel mensen die ook jouw boek blog voor blog gelezen hebben. Voor mij ben je allang een published author. Ik heb ontzettend graag meegelezen, dank dat je dat vroeg. Ik vond het een eer. Blijf vooral schrijven!
Liefs,
Judith
Klote natuurlijk, met boek was mooier geweest! Maar even zo goed was het wel een mooi avontuur.
Extra jammer voor hen die wat aan het boek hadden kunnen hebben, en nu niet op de hoogte raken van het verhaal.
Knuffel voor iedereen en de dikste voor Esther❤️
Lieve Esther,
Doordat wij jullie huisje(s) hebben gehuurd en elkaar ook een keer ontmoet te hebben, ben ik jouw blog gaan volgen. Wat leef(de) ik met je mee. Ik denk idd dat jouw verhaal niet in een boek hoeft. Iedereen die jou kent weet hoe je erin staat.
En toch ben ikbenieuwd hoe het verder met je gaat.
Liefs, Ans
Lieve Esther,
Ik heb jouw boek gedownload.
Dank je wel voor alles en wie je bent dat je erin hebt gestopt.
Waardevol in alle opzichten!